FFS 2 – Oldeboorn 2

Verslag van den Voetbalstrijd Tusschen FFS 2 en v.v. Oldeboorn 2
Gespeeld op den 13den April des jaars 2025, op het Eerwaardig Veld 1 te Stobbega, onder toezicht van minstens één kraai en drie verveelde honden

Op den eersten zondag na het heidensche doch dampende dorpsfestival Bregepop, toog het tweede elftal van voetbalvereniging Oldeboorn — gehuld in het klassieke uniform van diepe zwartheid: een gitzwart hemd, zwarte broekspijpen als de nacht, en fier gestreepte zwart-witte kousen die op een afstand menige das doet blozen — naar Stobbega om aldaar den sportieve strijd aan te binden met FFS 2, oftewel Fuotbal Foriening Stobbega, hetgeen in het Oud-Friesch wellicht zoveel betekent als “Met den bal en den wil ten strijde”.

De geur van pannenkoeken, waarschijnlijk een laatste echo van het festijn genaamd Bregepop, hing nog nadrukkelijk over het sportcomplex. Vele spelers moesten zuchten bij elke ademhaling, daar zij zich herinnerden hoeveel men er genuttigd had, met stroop, met spek, en sommigen zelfs met slagroom — een keuze die het loopvermogen niet ten goede kwam.

De eerste helft kenmerkte zich door een tempo dat men het best kan vergelijken met een postkoets die door modder rijdt. Oldeboorn kon den juiste versnelling maar niet vinden, wellicht door de zware benen, wellicht omdat de middencirkel op mysterieuze wijze iets schever leek dan normaal.

Toch bleef het lang 0-0. De toeschouwers, gekleed in jassen van wisselend jaartal, werden gaandeweg meer geïnteresseerd in een langlopende ruzie tussen twee spreeuwen bij het fietsenhok dan in het schouwspel op het veld.

Maar dan, net voor de klok den rusttijd aankondigde, geschiedde het wonder. Rik, onze held in zwarte wapenrusting, ontfutselde den bal van een nietsvermoedende verdediger, stoomde op, en met een subtiele tik van zijn schoen — een schoen waarvan men fluistert dat hij gezegend werd door een Friese hoefsmid — plaatste hij het leer in den linkerhoek. 0-1! Een klassiek “goaltje voor de rust”, zoals men dat kent uit de beste annalen van het edele voetbalspel.

Na de thee, die diende als levenselixer voor de Boarnsters, veranderde het strijdtoneel. Oldeboorn speelde als herboren, als mannen die ineens wisten dat het zondag was en dat er eer te behalen viel.

De tweede treffer kwam voort uit een aanval die men in schilderijen zou willen vangen. Passes rolden als zijden linten over het gras. En toen, daar was wederom Rik, met zijn tweede van den middag. De bal lag binnen voor iemand "Amen" kon zeggen. De mooiste aanval van het seizoen, aldus een bejaarde die al sinds 1982 het spelletje volgt, en zelfs een traantje moest wegpinken met zijn zakdoek waarop het logo van Oldeboorn prijkte.

En als sluitstuk: Iwan. De stille kracht, de man van het schot. Een vrije bal, een aanloop van vier stappen, en toen… een kanonskogel die de wetten der fysica tartte. Het leer vloog als een komeet de kruising in. De keeper kon slechts wanhopig kijken, zoals men kijkt naar een passerende trein waarop men net te laat is.

Rik, inmiddels twee treffers op zak, deed er zichtbaar alles aan om vooral géén hattrick te maken. Een open doelkans schoof hij langs. Een ander moment gaf hij een voorzet op… zichzelf. Op den tribune fluisterde men: “Hij is gewoon te bescheiden.” Anderen vermoedden een weddenschap met zijn tante.

En aldus eindigde dit stukje voetbalgeschiedenis met een klinkende 0-3 voor de zwarthemden uit Oldeboorn. Met meer verhalen dan statistieken, meer thee dan tactiek, en bovenal: meer stijl dan Stobbega aankon.